Fatma Kız

    Hasan ile Esma büyük bir aşkla evlenirler. 1949'da ilk cocukları doğar. Yurda Nur olsun diye adını Yurdanur koyarlar. Onların yurtları evleridir. Hasan yurdunu güzelleştirmek icin iki odalı evlerinin bahcesini briketci olduğu halde şimşir ağaclarıyla donatır. Doğanın her tonuna aşıktır Hasan, tıpkı Esma' nın yüzü gibi huzur verir ona. Derken Mustafa doğar. Atatürk' ün devrimlerine aşık dinine sevdalı bir adam ilk erkek cocuğunun adını Mustafa koymaz da ne koyar! Ardından Fatma kız doğar. Ardından Ziya, Ahmet derken on üc yıl icinde yedi cocukları olur. Fatma henüz sekiz yaşındayken zamanın illet hastalığı siroza yakalanır Esma. Hasanı da cocukları da istemeden bırakır gider vedasızca. Hasan söz verir ic dünyasında. Hic evlenmeyecektir bundan sonra cocuklarına adayacaktır kendini hayat denen yolculukta.

   İki kız cocuğunu da okutmak ister Hasan. Yurdanur tüm ısrarlara rağmen okumak istemez. Kardeşlerime analık etmek isterim der, on ücün de bir cocuk. Yüreği dayanmasa da zamanla alışır kızının ev hanımlığına Hasan. Ama Fatma ne olursa olsun okuyacaktır, kararlıdır. Fatma annesini kaybettiğinde sekiz yaşında olduğundan ne olup bittiğini pek anlamaz. Babasıyla şimşirleri budamaktan büyük zevk alır. Ablasıyla birlikte ambarda olgunlaşan armutları yerken, yunan radyosundan mektupla istekte bulundukları şarkıyı beklemek ne büyük mutluluktur o zamanlar. İşte hayalleri tamda o kücük radyo ile başlar. Cocuklara şarkılar öğretmek ister, cocuk gülüşlü Fatma kız.  

     11 yaşında öğretmen okulu sınavlarına girer ve Bolu kız öğretmen okulunu kazanır. Kücük bir kız cocuğunu kilometrelerce uzaklara yollamaktan cekinmez Hasan. Ne olursa olsun Fatma kız okuyacak der. Etraftan söylentiler gelse de kulağına hic oralı olmaz. Tıpkı erkek cocukları gibi hayatla mücadele etmesini öğretir ona. Bir gün köylü kadınlar  Fatma kızın ellerine kına yakmak isteyince Hasan öfkelenir. Ve zamanın algısıyla karşı cıkar. Cünkü eline kına yakılan kız gelin adayıdır o zamanlar. Benim kızım okuyacak ve oje sürecek der aklı yattığınca.

    Hasan öyle mücadele ruhlu birisidir ki sabahın beşinde kalkıp briket kesmek yetmezmiş gibi birde park işletmeye başlar, Poyralı köyünde o yaz. Parka jeneratör bağlatarak sinema keyfi sunar halk sevdiğine. İnsana hizmeti nedecok sever Hasan. Hele de cocukları söz konusu olunca doyamaz
calışmaya. Fatma kız da babasının ufacık cocuklara hizmet etmesine bozulurdu ara sıra. Kalbi büyükleşmiş cocuklar hüzün verirdi Fatma kıza ve o gün yine söz vermişti elinden geldiğince okuyup yön verecekti  cocukların mutluluklarına. Dört cay bardağını taşırken masaya söz vermişti öğretmen olmaya  adına hayat dedikleri  bu bilmediği sihirli dünyada.

    Hasan yaz bitince Bolu' ya bırakıp döndü Fatma kızı ici sızlasada. İlk yıllar zor gecmişti. Yatağını ıslatan bir kızla dalga gecenler olmasa ne kadar da iyiydi. Öğretmenlik ruhuna yakışmayan hareketler bu kücük kızı ne kadar da incitmişti. Yinede yılmadı Fatma kız direndi. Sağ ve sol kavgalarının yanından bile gecmedi. Kulağını tıkadı her bir yönlendirişe gülümsemesiyle. O kendi kalp yönüne ilişmişti bir kere. Annesiyle birlikte ektikleri tohumları hep hatırladı. Aynı tohumdan da olsa aynı anda olgunlaşamazdı insanlar ve hic birşeye aldırmadı. İşte tamda bu yüzden yıllar gectikce tüm arkadaşları onu cok sevmeye başlamıştı. Aralarında gruplaşmalar olsada Fatma kıza ilişen olmamıştı.

    Dört yıllık Bolu macerasının ardından olayların iyice artması üzerine Hasan kızını Kepirtepe öğretmen lisesine aldırdı. Köyden şehire araba yoktu ama babası Fatma' yı özel bir aracla yılmadan okula yollamayı başardı. Kücük bir odada beş cocuk diğer ikisi uzak diyarlarda, yedi cocukla başa cıkabilen babasına hayrandı Fatma. Burada ki eğitimini de başarıyla tamamlayıp yükses lisans sınavlarına girdi ve Tekirdağ eğitim enstitüsünden sınıf öğretmenliğine atandı. 

    Okul zamanlarının dışında capa sallamaktan, camaşır yıkamaktan, briket ıslatmaktan, odun kesmekten,pekmezhaneye girmekten hic gocunmadı.Mücadele ruhunu ona babası aşılamıştı.

      Güzel ruhlu dedem bana da güzel şeyler aşılamıştı ben bilmeden. Her gün yaşadıklarını not ettiği günlüğünü okurdum onda kaldığım zamanlarda gizliden. Yağmur yağmış mutlu olmuş, yazarken bile ne kadar mutlu olduğunu aktarmış defterine tüm samimiyetiyle. Buğdeyler şenlenecek demişsin ya  senin gibilerden coğalsın be dede. Bende senin gibi yazıyorum başladık bir kere bu sevgiye. Cennetinde rahat et tüm cocuklarını okuttun ya tek başına helal be.

   Nefrete bulaşmayanlara...Kalemim ve vizörümle buradayım..

                                                          Cocuk gülüşlü annem

  Bu fotoğraf etkiliğinde birlikte olduğum ve tanımaktan mutluluk duyduğum Fotoğraf sanatcısı Neşe Arı ve Yücel Cetin' ide anmadan gecmek istemiyorum. Güzel insanlara denk gelmek istiyorsan geliyorsun. Cektiğim bu fotoğraflar sayesinde internetten tanıştığım Resim sanatcısı Filiz Hoşgör de edindiğim güzel bir arkadaş oldu. Benden izin isteyerek cizdiği fotoğrafın resmi de şurada anı olarak kalsın.

    

              

       Jale Kasap

  Nefrete bulaşmayanlara.